«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع ص) مرد [چشم] برآمده و بزرگ چشم. ج، جُحَّظ. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آنکه دیدهء وی بیرون خزیده بود. ج، جواحظ. (مهذب الاسماء). آنکه حدقهء چشم او بیرون آمده باشد. (آنندراج). چشم ورپُلغّیده.