«لغت نامه دهخدا»
(حامص) سحر و ساحری. (آنندراج). سحر. جادوگری. عمل جادوگر. تُوَلَه. تِوَلَه. (منتهی الارب). جِبت. طِبّ. طُبّ. طَبّ. طُلاوه. طَلاوه. طِلاوه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) : جادوئیها کند شگفت و عجیب هست و استاش زند و استانیست.خسروی. چو بهرام آواز خسرو شنید باندیشه آن جادوئیها بدید.فردوسی. یکی جادوئی ساخت بامن بجنگ که برچشم روشن نماند آب و رنگ. فردوسی. ز تو تنبل و جادوئی دور گشت روانت بر دیو مزدور گشت.فردوسی. لختی زرق و عشوه و جادوئی آموخته. (تاریخ بیهقی). ز ضحاک جز جادوئی پیشه چیست همین رزم ایرانیان جادوئی است. (گرشاسب نامه). آنوقت که مملکت از دست سلیمان رفت دیوان خلقان را جادوئی می آموختند. (قصص الانبیاء). از ایذاء مردمان و دوستی دنیا و جادوئی پرهیز واجب دیدم. (کلیله و دمنه). زلفش به جادوئی ببرد هرکجا دلیست وآنگه به چشم و ابروی نامهربان دهد هندو ندیده ام که چو ترکان جنگجوی هرچ آیدش بدست به تیر و کمان دهد. ظهیر (از شرفنامه). غفلت و کفرست مایهء جادوی شعلهء دین است جان موسوی.مولوی. نه وسمه است آن به دلبندی خضیب است نه سرمه است آن به جادوئی کحیل است. سعدی. خمار در سر و دستش بخون هشیاران خضیب و نرگس مستش به جادوئی مکحول. سعدی. || شگفتی (ظاهراً) : کنون زین سپس نامهء باستان بپیوندم از گفتهء راستان چو پیکار کیخسرو آمد پدید بباید ز من جادوئیها شنید.فردوسی.