جادوستان

«لغت نامه دهخدا»

[سْ / سِ] (اِ مرکب) جایگاه جادوان. محلی که جادوان در آن جمع باشند. محل سکونت جادوان. مجازاً به هندوستان نیز گفته شود :
ببرم پی(1) از خاک جادوستان
شوم با سپر سوی هندوستان.فردوسی.
چو پیداست(2) نامت به هندوستان
به چین و به روم و به جادوستان.فردوسی.
از این پس نخوانیم هندوستان
مگر خانهء کید و جادوستان.فردوسی.
(1) - ن ل: سر.
(2) - ن ل: پدید است.