جام گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[گِ رِ تَ] (مص مرکب) پیاله گرفتن. جام بدست آوردن. پیالهء می بدست گرفتن :
مکن سرسری امشب آرام گیر
گر او را همی بایدت جام گیر.فردوسی.
کسی تا کی پیاپی جام غیرت در دهن گیرد
الهی اشک آتش گردد و در جان من گیرد.
شفای اصفهانی (از ارمغان آصفی).
نزدیک شد که عاشق جام مراد گیرد
از دور چند بیند می در ایاغ مردم.
فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).
- جام یاد کسی گرفتن یا به یاد کسی گرفتن؛به سلامتی وی باده نوشیدن. به یاد او می نوشیدن :
بفرمود کامروز دل شادکام
همه یاد گرشاسب گیرید جام.اسدی.
رجوع به یاد گرفتن در معنی به یاد کسی می نوشیدن، شود.