جام گوهری

«لغت نامه دهخدا»

[مِ گُ هَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جامی که از گوهر ساخته شده. جام منسوب به گوهر. || کنایه از پیالهء بلوری. (برهان). پیالهء حلبی و مانند آن. (آنندراج). || کنایه از لب و دهان معشوق. (برهان) (آنندراج) :
صبحدم آب خضرنوش از لب جام گوهری(1)
کز ظلمات بحر جست آینهء سکندری.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص 419).
|| لعل.
(1) - ن ل:
چشمهء خضر ساز لب از لب جام گوهری.