جامهء حلکاری

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ یِ حَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جامه ای که از طلای محلول بر آن نقش کرده باشند. (آنندراج) (بهار عجم) :
ز کار غیر گره وا نمی تواند کرد
کسی که در گرو جامه های حلکاری است.
قبول (از آنندراج).