«لغت نامه دهخدا»
[بِ نِ کَ کَ دَ] (مص مرکب) بی نهایت بکسی کمک کردن: جان بجان فلانی کنی باز...؛ کنایه از اینکه هر اندازه به او بگوئی یا راهنمائی و کمک کنی باز... کودنی. بلاهت. نفهمی.