«لغت نامه دهخدا»
[بِ حَ رَ / رِ دَ](مص مرکب) جان بحنجره رسیدن. بحال احتضار افتادن. نیم جان شدن. جان به گلو رسیدن : بکام دل نرسیدیم و جان بحلق رسید وگر بکام رسد همچنان رجائی هست. سعدی. سعدی اگر طالبی راه رو و رنج بر یا برسد جان بحلق یا برسد دل بکام. سعدی.