جان بدرآوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ وَ دَ] (مص مرکب) جان بدربردن. جان برون بردن. سالم ماندن. نجات یافتن :
عجب از کشته نباشد بدر خیمهء دوست
عجب از زنده که چون جان بدرآورد سلیم.
سعدی.
رجوع بجان بدربردن شود.