جان بر

«لغت نامه دهخدا»

[جامْ بَ] (نف مرکب) کسی که میرهاند جان خود را. (ناظم الاطباء) : که احدی از آنها از دست آن ملعون جان بر نشد. (مجمل التواریخ گلستانه).
دل جان بر نمییابم ز دست تیغ مژگانش
بدور چشم او پیمانه ها لبریز می بینم.
طالب آملی (از بهار عجم).