جان بر میان بستن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ بَ تَ] (مص مرکب) کنایه از آماده شدن برای کاری. (بهار عجم) (آنندراج). دامن بر کمر زدن برای انجام کار. تا پای جان حاضر به انجام کاری بودن :و اندر آن رأی خواست از وی و دیگر اعیان از بهر ما جان را برمیان بست. (تاریخ بیهقی ص84). دایهء مهربانتر از مادر بودم و جان بر میان بربستم. (تاریخ بیهقی). پدر ما خواست ولیعهدی وی را باشد... از بهر ما جان را برمیان بست. (تاریخ بیهقی).
جان ببستم بمیان شمع صفت از سر شوق
تا نسوزی ز غم عشق نیابی تو خلاص.
حافظ (از بهار عجم).
کمری برمیان جان بسته
جان کمروار برمیان بسته.
یوسفی (از بهار عجم).