«لغت نامه دهخدا»
[دَ یِ کَ کَ کِ دَ] (مص مرکب) کنایه از جان خود فدای جان او کردن. (بهار عجم) : خوش آنکه نقل سازم لبهای می پرستش جانی کشم بپایش جامی کشم ز دستش. نورالدین ظهوری (از بهار عجم).