«لغت نامه دهخدا»
[دَ سَ رِ کَ کَ دَ] (مص مرکب) یا جان در سرِ چیزی کردن. جان را فدای کسی کردن : بگفتا نه آخر دهان تر کنم که تا جان شیرینش در سر کنم.سعدی. عاشقی سوخته ای بی سر و سامان دیدم گفتم ای یار مکن در سر فکرت جان را. سعدی. رجوع به مادهء پیش شود.