جان درمیان

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص مرکب) مستعد بفداکاری جان خود برای دیگری. (ناظم الاطباء). آنکه با تو از جان خویش نیز دریغ نکند :
ای قلمت با دوات طوطی هندوستان
پیش زبان تو تیغ هندوی جان درمیان.
کمال اسماعیل.
کنایه از آن است که مرا با تو بجان مضایقه نیست. (برهان). کنایه از نهایت مهربانی و دوستداری که تا جان مضایقه ندارد. (بهار عجم) (آنندراج). و با لفظ داشتن و نهادن نیز مستعمل است. (از بهار عجم).