جان دمیدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ دَ] (مص مرکب) جان بخشیدن. حیات دادن :
خندهء او جان بجهان دردمید
منصب احیا به مسیحا رسید.مولوی(1).
(1) - این بیت به جامی هم نسبت داده شده است.