جان ده

«لغت نامه دهخدا»

[دِهْ] (نف مرکب) آفریننده. جان دهنده. بخشندهء روح (در مورد خدا) :
ابا رأی او بنده را رای نیست
جز او جانده و چهره آرای نیست.فردوسی.
به دادآفرینی که دارنده اوست
همان جان ده و جان برآرنده اوست.نظامی.
|| تازه کنندهء جان. مفرح :
اوست در بزم و رزم یافته نام
جان ده و جان ستان بتیغ و بجام.نظامی.