جانربا

«لغت نامه دهخدا»

[رُ] (نف مرکب) جان ربای. ربایندهء جان. گیرندهء جان. چیزی یا کسی که جان را بخود جذب کند :
میان نرگسستان در سرشک جان ربا دارد
سرشک جان ربا دیدی میان نرگسستانا(1).
منجیک.
چو باد دمان از پیش سوخرای
همی تاخت با نیزهء جان ربای.فردوسی.
گر سایهء همای برافتد بدشمنانت
چون خجلت عقاب اجل باد جانربای.
سوزنی.
صولت جانربای او بربود
گوی دولت ز صولجان ملوک.خاقانی.
(1) - بتصحیح قیاسی مؤلف در متن آورده شد ولی بصورتهای زیر هم آمده:
میان ترکستان اندر سرشک جان ربا
ن ل: سرشک جان ربا دیدی میان ترکسان.
میان نرگسان اندر سرشک جان ربا دارد
سرشک جان ربا دیدی میان نرگسان اندر.