جان سفتن

«لغت نامه دهخدا»

[سُ تَ] (مص مرکب) جان را سوراخ کردن. مجازاً، رنج دادن جان. آزار دادن جان :
گر دلیری کنم بجان سفتن
چون توانم بترک جان گفتن.نظامی.