جانفزا

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (نف مرکب) مفرح. مروح. (ناظم الاطباء). نشاط آورنده. جان فزاینده. جان فزای. رجوع به جان فزای شود :
بازگو آن قصه کان شادی فزاست
روح ما را قوت و دل را جانفزاست.
حبذا آن شرط و شادان آن جزا
آن جزای دلنواز جان فزا.مولوی.
بهار جانفزا آمد جهان شد دلکش و زیبا
بباغ و راغ گستردند فرش اطلس و دیبا.
؟ (آنندراج).
|| آب حیوه. (برهان) (ناظم الاطباء). آب حیوان. (آنندراج). || (اِ) روز بیست و سوم از ماههای یزدجردی. (ناظم الاطباء). نام روز بیست و سوم از ماه های ملکی. و آنرا جانفزای هم گویند. (برهان) (آنندراج).