جان گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[گِ رِ تَ] (مص مرکب)زندگانی یافتن. (بهار عجم). قوت یافتن پس از ضعف و بیماری . قوی شدن پس از ضعف :
از الفش آب روان جان گرفت
راه به سرچشمهء حیوان گرفت.
طاهر وحید (از آنندراج).
از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت
دست خود بوسید هر کس دامن پاکان گرفت.
صائب (از آنندراج).
|| جنبان شدن پس از افسردگی: مار افسرده در آفتاب جان گرفت. || نجات یافتن. جان بدر بردن :
وز آنروی خسرو بیابان گرفت
همی از بد دشمنان جان گرفت.فردوسی.
پس آنگاه راه بیابان گرفت
سپه را رها کرد و خود جان گرفت.
فردوسی.
|| جان ستدن، چنانکه عزرائیل از آدمی. ستدن جان. میراندن. جان از تن بیرون کردن. نزع روح. قبض روح. این لغت از اضداد است.
- جان کسی را گرفتن؛ کشتن. مقتول کردن.