جانگزای

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (نف مرکب) جانگزا. زهر و امثال آن. (شرفنامهء منیری). نابودکنندهء روح. برابر جان فزای. کشنده. ممیت. جانگزا :
چون باد دمان از پسش سوفرای
همی تاخت با نیزهء جانگزای.فردوسی.
جهان جانگزای است و او جانفزای
جهان گم کننده ست و او رهنمای.
(گرشاسب نامه).
مبندید با رشک و با آز رای
که این غم فزایست و آن جانگزای.
(گرشاسب نامه).
شاها قوام عالم، از دست تیغ تست
بر دست گیر قائمهء تیغ جانگزای.سوزنی.
چون تنور از نار نخوت هرزه خوار و تیزدم
چون فطیر از روی فطرت بدگوار و جانگزای.
خاقانی.
از خاص و عام ری همه انصاف دیده ام
جور من است ز آب و گل جانگزای ری.
خاقانی.
کز زهر جانگزای فراقش دلم بسوخت
پازهر خواهم از همم سیّد همام.خاقانی.
از ساغر زمانه که نوشید شربتی
کان نوش جانگزای تر از سم نیامده ست.
خاقانی.
بیا ساقی آن شربت جانفزای
بمن ده که دارم غمی جانگزای.نظامی.
بسی حربه ها زد بر آن پیلپای
بسی نیز قارورهء جانگزای.نظامی.
از او کارگرتر جهان آزمای
ندیده ست بینندهء جانگزای.نظامی.
یار بد از مار جانگزای بتر.قاآنی.
رجوع به جانگزا شود.