جای بودن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) سزاوار بودن. شایسته بودن :
به شه نواخته شد فخر دین و جای بود
بدین نوازش شاه ار کند تفاخر و ناز.
سوزنی.