جای بستن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تَ] (مص مرکب) ترتیب دادن مکان. (ارمغان آصفی از بهار عجم). جای دادن. جای معین کردن :
به تخت جم نمی گنجید ذات قهرمان حق
بعزت خانهء عرش مجیدش جایگاه بستند.
فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).