جباه

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) جِ جبهه. پیشانیها. (از قطر المحیط) (آنندراج) (از ترجمان علامهء جرجانی) (از منتهی الارب) (غیاث اللغات) (از معجم البلدان) :
شرفی دارد بر چشم جبین ز آنکه نهند
شهریاران جهان پیش تو بر خاک جباه.
فرخی.
همه بزرگان کاندر زمین ایرانند
بر آستانهء او بر زمین نهاده جباه.فرخی.
عجب نباشد اگر خدمتش ملوک کنند
که در پرستش او بر زمین نهند جباه.فرخی.