«لغت نامه دهخدا»
[جُ جُ بَ] (ع اِ) زنبیل چرمین. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (آنندراج) (دهار). زنبیلی از پوست که خاک و ریگ در آن کنند و از جائی بجائی برند. (از اقرب الموارد). || شکنبه. (منتهی الارب) (آنندراج). شکنبه ای که پیه گداخته یا گوشت در او کنند. سُختو. اشکنبه. سیراب. سیرابی. || پوست پهلوی شتر که آنرا از قیمه و گوشت و روغن گوسپند و مانند آن پر کنند. || طبل، بلغت یمن. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، جباجب. (منتهی الارب): ضربت علی بابه الجباجب؛ ای الطبول. (اقرب الموارد).