جبین مالیدن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (مص مرکب) روی بر خاک نهادن. فروتنی و کرنش کردن :
خوش آن مستی که چون بر آستان او جبین مالم
گهی خاک درش بوسم گهی رو بر زمین مالم.
فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).