«لغت نامه دهخدا»
[جَ مَ ظَ] (ع مص) بست و بند کردن مرد را. (از منتهی الارب) (آنندراج). || مطلق بست و بند کردن. (از اقرب الموارد) (قطر المحیط) (از تاج العروس). || زه کردن کمان. (از منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد) (قطر المحیط) (آنندراج). || بستن هر دو دست کودک بر دو زانوی او جهت سیاست و تأدیب. (از منتهی الارب) (قطر المحیط) (از تاج العروس). || سخت دویدن. (از منتهی الارب) (ذیل اقرب الموارد) (قطر المحیط). || همانند کوتاه بالا رفتن. (از ذیل اقرب الموارد) (قطر المحیط). رفتن کوتاه بالا. رفتار کوتاه بالا. (از منتهی الارب). || (اِ) خرقه ای که بچهء خود را در گهواره به آن پیچند. (منتهی الارب) (آنندراج). قماط. (ذیل اقرب الموارد) (قطر المحیط). || رسنی که گاو و گوسفند را بدان دست و پای بندند در وقت کشتن. (منتهی الارب) (آنندراج).