جدایی افتادن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ اُ دَ] (مص مرکب)دوری افتادن. هجر. مفارقت افتادن : هرگاه که دو دوست به مداخلت شریری مبتلا گردند هر آینه میان ایشان جدایی افتد. (کلیله و دمنه).
جدایی تا نیفتد دوست قدر دوست کی داند
شکسته استخوان داند بهای مومیائی را.(؟).
رجوع به جدایی و جدا شود.