جدح

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) شورانیدن پِسْت را. (منتهی الارب). خلط. (اقرب الموارد). عن اللیث: جدح السویق فی اللبن ونحوه اذا خاضه بالمجدح حتی یختلط. (از اقرب الموارد). پِسْت تر کردن به آب. (آنندراج). مرطوب ساختن پِسْت به آب. (از اقرب الموارد). بله بشیی ء من الماء. (از اقرب الموارد).