جدلان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) راه. || سوی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء): ذهب علی جدلانه؛ یعنی رفت بر سوی و راه او. (شرح قاموس) (از منتهی الارب). اَی علی وجهه و ناحیته.(1)(ناظم الاطباء).
(1) - این معنی برای جدلاء نیز ذکر شده و شاید مصحف یکی دیگری باشد رجوع به جدلاء شود.