جذمور

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) اصل و بن هرچیز یا اول آن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج). جِذمار. (اقرب الموارد). || پاره ای از شاخ درخت که بر تنه مانده باشد بعد از بریدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). نبعه در وقتی که بریده شود و پاره ای از آن باقی ماند. (از اقرب الموارد). پاره ای از اصل سعفه. [ شاخ درخت خرما ] . (از اقرب الموارد). ج، جَذامیر. (منتهی الارب) (آنندراج). و بگفتهء ابن اعرابی جذمور باقیماندهء هر چیز بریده شده و جذمور الکباسه بهمین معنی است. (از اقرب الموارد). قطعه. پاره. یقال: ضربه بجذموره؛ اَی بقطعته. (از نشوء اللغه ص 36) :
فان یکن أطربون الرّوم قطّعها
فاِنّ فیها بحمدالله منتفعا
بَنانتانِ و جذمور اُقیم بها
صدرَ القناه اذا ما صارِخ فَزعا.
عبدالله بن سَبره (از نشوءاللغه).
اخذه بجذامیره؛ یعنی گرفت همهء آن را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).