«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (ع اِمص) خستگی. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب) (دهار) (آنندراج). ریش و زخم. (غیاث اللغات). اسم مصدر از جَرح. (متن اللغه). ج، اَجراح، جُروح. (از منتهی الارب) : و کتبناعلیهم فیها انّ النفس بالنفس و العین بالعین و الانف بالانف و الاذن بالاذن و السن بالسن و الجروح قصاص الخ. (قرآن 5/49).