جروی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (اِخ) علی بن عبدالعزیزبن وزیربن ضابئی. از سرکردگان شجاع مصر بود پدر وی بر والی مصر عبدالمطلب بن عبدالله و سری بن حکم شورش کرد و در محاصرهء اسکندریه درگذشت. پس از او پسرش (صاحب ترجمه) علی بن عبدالعزیز. بسال 205 ه . ق. به جای او نشست و با عبدالله بن سری امیر مصر جنگید و پیروز شد، سپس با هم صلح کردند. وی در تنیس اقامت کرد تا زمانی که مأمون خلیفهء عباسی حکومت تنیس و حوف شرقی را به او داد و پس از آن میان او و پسر سری آشوبی بپا شد و عبدالله بن طاهر بحکم مأمون آتش آن غائله را فرونشاند و جروی را به عراق فرستاد ولی افشین دوباره او را به مصر گسیل کرد به این شرط که اموالی را که نزد او دارد برایش بفرستند ولی جروی به این وعده عمل نکرد و افشین او را کشت. (از اعلام زرکلی ذیل علی بن عبد العزیز...). و رجوع به علی بن عبدالعزیز شود.