جری

«لغت نامه دهخدا»

[جِ را] (از ع، اِ) مأخوذ از تازی در فارسی، یا جرا(1) وظیفه و راتبه. (غیاث اللغات) (از آنندراج). مخفف اجراء به معنی اجری، اجراء، جیره، جرایه است. رجوع به اجری شود :
گفت پیغمبر که ای طالب جری
هان مکن با هیچ مطلوبی مری.مولوی.
چون جری کم آمدش در وقت چاشت
زد بسی تشنیع او، سودی نداشت.مولوی.
عقل او کم بود و حرص او فزون
چون جرا کم دید شد تند و حرون.مولوی.
دور از او وز همت او کاین قدر
از جری ام آیدش اندر نظر.مولوی.
- جری خوار؛ وظیفه خوار. راتبه بگیر. مواجب گیر :
مهمان و جری خوار قصر اویند
هم قیصر و هم امیر دیلم.ناصرخسرو.
(1) - در فارسی از لحاظ رسم خط به هر دو صورت جری و جرا آمده است. رجوع به شواهد شود.