جزله

«لغت نامه دهخدا»

[جَ لَ] (ع ص، اِ) مؤنث جَزْل، بمعنی جوانمرد بسیاردهش و خردمند محکم رای. (از منتهی الارب) (از متن اللغه)(1) (از ذیل اقرب الموارد). || زن بزرگ سرین(2). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). سرین بزرگ از زنان. (شرح قاموس). || بقیهء نان. (منتهی الارب) (آنندراج). بقیه ای از نان. (ناظم الاطباء). باقیمانده از گردهء نان. (از ذیل اقرب الموارد) (از متن اللغه) (شرح قاموس). || مشک شیر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). باقیمانده در مشک شیر. (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). مشک شیر و جلت. (شرح قاموس). || خنور (ظرف) خرما. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). باقیمانده در ظرف (خنور) خرما. (از ذیل اقرب الموارد). باقیمانده در ظرف خرما و بقول برخی مقدار نصف خنور خرما. (از متن اللغه). یقال: «بقی فی الاناء جزله و فی الجله جزله و من الرغیف جزله؛ ای قطعه». (لسان از ذیل اقرب الموارد). || زن درست قامت خوش گفتار. (از متن اللغه).
(1) - در ناظم الاطباء چنین آمده: جَزْله؛ مؤنث جزل یعنی جوان زن بسیاردهش! وی معنی ترکیبی کلمهء «جوانمرد» را متوجه نشده است که این ترکیب بمعنی فتوت است و معنی جوان و مرد از میان رفته است.
(2) - در آنندراج بزرگ سر معنی شده است.