جسیمه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ مَ] (ع ص) تأنیث جسیم به معنی بزرگ و تناور. (منتهی الارب). رجوع به جسیم شود: احسن الله حفظک و حیاتک و امتع امیرالمؤمنین بک و بالنعمه الجسیمه. (تاریخ بیهقی ص 298). || زمین بلند که بر آن آب رفته باشد. ج، جِسام. (منتهی الارب).