جفا کردن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ کَ دَ] (مص مرکب) جفا ورزیدن. گران شدن بر کسی. ستم کردن. آزردن کسی را. بدی کردن. بدرفتاری کردن. بیدادگری. مقابل وفا کردن :
اللهالله این جفا با ما مکن
لطف کن امروز را فردا مکن.مولوی.
دربانم رها نکرد و جفا کرد.(گلستان سعدی). شاهد که با رفیقان آید بجفا کردن آمده است. (گلستان سعدی).
اگر هزار جفا سروقامتی بکند
چو خود بیاید عذرش بباید آوردن.سعدی.
مرد و زن گر بجفا کردن من برخیزند
گر بگردم ز وفای تو نه مردم که زنم.سعدی.
|| ناسزاگوئی. دشنام گفتن. جفا گفتن : قتیبه بفرمود تا منادی بانگ کرد و مردمان گرد آمدند پس برخاست و خطبه خواند و خدای را ثنا کرد و ایشان را دیگر باره نکوهید و جفا کرد و سخنهای درشت گفت. (ترجمهء طبری بلعمی). رجوع به جفا گفتن شود.