جفاکرده

«لغت نامه دهخدا»

[جَ کَ دَ / دِ] (مرکب)جفاورزیده. ستم رواداشته. جور و ظلم کرده. آزاررسانیده :
ای یار جفاکرده و پیوندبریده
این بود وفاداری و عهد تو بدیده.سعدی.