جفاکش

«لغت نامه دهخدا»

[جَ کَ / کِ] (نف مرکب) تَرّ. (منتهی الارب). محنت کش. سخت جان. سختی بین. (مجموعهء مترادفات ص 222). جفاکشنده. جفابرنده. جفابردار. متحمل جفا. آن که جفا و بیداد را تحمل کند :
همه عالم آگهی شد که جفاکش توام
نیم از دل تو آگه که وفاگر منی.خاقانی.
وفا خواهی جفاکش باش حافظ
فان الربح و الخسران فی التجر.حافظ.
رجوع به جفابردار شود.