«لغت نامه دهخدا»
[جَ / جِ وَ] (ع مص) با کسی جفا کردن. (المصادر زوزنی). ستم و بدی کردن. بدکرداری و بدرفتاری کردن. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). جفوت. جور کردن. جفا کردن. جفا ورزیدن. رجوع به جفا و جفوت شود. || قرار نایافتن چیزی بر جای خویش. (المصادر زوزنی). || (اِمص) رنجش. قهر. کدورت. ناسازگاری. نفاق. تفرقه: کانت جفوه بین السلطان و بین الولد. (دزی). || بدی و ستم. (منتهی الارب).