جگرخسته

«لغت نامه دهخدا»

[جِ گَ خَ تَ / تِ] (ص مرکب)مجروح جگر. صاحب جگر سوزناک و دردناک :
نخستین جگر خستهء او منم
که پردرد از اویست جان و تنم.فردوسی.
همه شهر ایران کمربسته اند
ز خون سیاوش جگرخسته اند.فردوسی.
گشاد آن نگار جگرخسته راز
نهاده بدو گوش گردن فراز.فردوسی.
همه پیش کاوس شاه آمدند
جگرخسته و عذرخواه آمدند.فردوسی.
کُرد چون دید کان جگرخسته
شد ز بی دیدهء(گی) نظربسته.نظامی.