جنح

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) جانب. (منتهی الارب). || ناحیه. (اقرب الموارد). کرانه. (منتهی الارب). || حمایت و پناه. || پاره: جنح لیل؛ بهره ای از شب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). پاسی از شب. پاره ای از شب. (مهذب الاسماء). و به این معنی گاه مضموم گردد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).