جنگ آزمای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ زْ / زِ] (نف مرکب)جنگ آزماینده. باوقوف در کار جنگ. (ناظم الاطباء) :
شکسته شد آن مرد جنگ آزمای
از آن پرسخن نامهء سوفرای.فردوسی.
ز کوپال آن پیل جنگ آزمای
درآمد سر پیل پیکر ز پای.نظامی.