جوال

«لغت نامه دهخدا»

"[جَ / جُ] (معرب، اِ)(1) معرب گوال. (غیاث اللغات). ظرفی باشد از پشم بافته که چیزها در آن کنند. (برهان) :
جمال و زیب دانا کم نگردد
اگر چندش بپوشی در جوالی.ناصرخسرو.
- در جوال شدن؛ کنایه از فریب خوردن.
- امثال: از زره گر زره طلب نه جوال.
|| کنایه از خصومت و جنگ کردن.
- امثال: مگر جوال کاهست؟ رجوع به جوبال شود. || یک لنگ بار. || مکر و حیله. || کنایه از بدن انسانی. (برهان) :
هم ازبهر مردی هم ازبهر مال
بکوشیم تا جان بود در جوال.نظامی.
|| کنایه از چیزی گشاده. (برهان). || نوعی از پارچهء درشت و کلفت که درویشان پوشند. (غیاث اللغات) (از آنندراج).
(1) - طبری gaval، مازندرانی کنونی ghal,gal,gual,geval. (حاشیهء برهان چ معین از واژه نامه ص661). نیز در فاسی جوهال و جهال و گاله گفته اند. (حاشیهء برهان چ معین)."