«لغت نامه دهخدا»
[جَ زُسْ سَرْوْ] (ع اِ مرکب) از داروهاست. (ذیل اقرب الموارد از تاج العروس). ثمرهء سرو آزاد است. (نزهه القلوب). گوز سرو. بار درخت سرو. (تحفهء حکیم مؤمن). و آن ضماد فتق است. (قانون بوعلی سینا). سره و خشک است در دوم، اعصاب را قوت دهد و قطع خون کند و زنی که رحمش بیرون آمده باشد چون در آب آن نشیند نفع رساند و شربتی از او نیم درم است و بدل آن به وزنش ابهل. (تحفهء حکیم مؤمن).