جوزن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ زَ] (اِخ) نوعی از ساحران باشند در هندوستان که دانهء گندم و جو را بزعفران زرد کنند و افسونی بر آن خوانند و کسی را که خواهند مسخرهء خود سازند از آن دانه ها بر وی زنند. (برهان) :
ز هندوستان آمده جوزنی
بهر جو که زد سوخته خرمنی.نظامی.
مگر نشنیدی از هندوی جوزن
که داند دود هر کس راه روزن.نظامی.
|| طایفه ای باشند از برهمنان که آتش می افروزند و روغن ستور در آن میریزند و چیزهای دیگر هم می افکنند و آتش را با دسته های جو که در خوشه است می زنند و چیزها میخوانند و این را عبادتی میدانند، آن عبادت را هوم(1) میگویند. (برهان).
(1) - در سانسکریت homa (در لغهً، خود را به آتش افکندن). (حاشیهء برهان چ معین از راجا).