جوهردار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو هَ] (نف مرکب)دارندهء جوهر. صاحب جوهر. (آنندراج).
- تیغ جوهردار؛ تیز و بران. آبدار.
- آدم جوهردار؛ زبر و زرنگ و کاری.