جوهر فرد

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو هَ رِ فَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) (اصطلاح متکلمین) جوهری که بهیچ وجه تجزی قبول نکند، نه عق و نه وهماً و نه فرضاً. جزء لایتجزی. ذره. کوچکترین جزو هر جسم که قابل تجزیه و تقسیم نیست. (فرهنگ فارسی معین). || کنایه از دهان محبوب. (آنندراج). دهان معشوق. (کشاف اصطلاحات) :
چون ببازیچه شوم ملزم ارباب کلام
خندهء جوهر فرد است دلیل تقسیم.
عرفی (از آنندراج).
بعد ازینم نبود شائبه در جوهر فرد
که دهان تو بدین نکته خوش استدلالی است.
حافظ.