جوهرفروش

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو هَ فُ] (نف مرکب) فروشندهء جوهر. جوهری. گوهرفروش :
چو در بسته باشد چه داند کسی
که جوهرفروش است یا پیله ور؟سعدی.
|| کنایه از اولیاء و شاعران فصیح کلام. (آنندراج) :
تو آوردی از لطف جوهر پدید
به جوهرفروشان تو دادی کلید.نصامی.