جوهری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو هَ] (ص نسبی) منسوب است به جوهر. هر چیز جوهردار و صاحب جوهر. (برهان). || گوهرفروش. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). جواهرفروش. (برهان) :
شرم آید از بضاعت بی قیمتم ولیک
در شهر آبگینه فروشست و جوهری.سعدی.
شیراز معدن لب لعل است و کان حسن
من جوهریّ مفلس از اینرو مشوشم.حافظ.
|| گوهرساز. (اقرب الموارد).
-امثال: جوهری که آب مروارید در چشمش فرودآمده باشد آب مروارید کجا بیند؟ (از آنندراج).
|| در مقابل عَرَضی و عارضی. (اقرب الموارد). ذاتی :
گر جوهریت بودی آن روی خوب و صورت
آن نیکویی نگشتی هرگز بدل بزشتی.
ناصرخسرو.
سروری چون عارضی باشد نباشد پایدار
پای دارد سروری بر تو چو باشد جوهری.
سوزنی.